Yozgat Siyasetinde Koltuk Paradoksu: Azalan Sandık, Artan Talip

Geçen haftaki yazımda Yozgat siyasetinin yarınlarına dair bir tespit paylaşmış ve "koltukların azalacağını, ama o koltuklara talip olanların pek de azalacak gibi görünmediğini" kaydetmiştim. O satırlar, yerel siyasetin en çarpık paradoksu üzerine sessiz bir fırtına gibi yorumlar topladı.

Aslında durumun özeti basit: Mevzuat değişiklikleriyle belediye sayısı birleştirildi, seçim çevreleri genişletildi, dolayısıyla "makam" sayısı net bir şekilde düştü. Matematik bu kadar netken, siyaset matematikten yana değildir herhalde. Her ilçe başkan adayı, her muhtarlık talibi, hatta her parti teşkilatında görev arayan isim, azalan koltuklar için hâlâ aynı hırsla, hatta daha da artan bir gürültüyle kuyruk oluşturuyor.

Makam Yükü ve "Kaldıramayan" Nefisler

Başlığımda "Makam her nefsin kaldırabileceği bir yük değildir" cümlesini kurarken, kastedilen sadece mevkiin getirdiği yetki veya maaş değildi. Kastedilen, o koltuğa oturan kişinin, temsil ettiği halka, kanuna ve vicdana karşı yüklenecek sorumluluk ağırlığıydı. Ne var ki, günümüz yerel siyasetinde bu yük, bir "yük" değil, bir "ikramiye" gibi sunuluyor adaylara.

Partiler içinde geçen sürecin gözlemcileri bilir: Adaylık başvurusu yapanların çoğu, proje ta değil, "şans" ta sunuyor. "Ben yaparım" diyenin elinde ne olduğunu sormak, partinin iç demokratizasyonu için bir lüks sayılıyor. Sonuçta koltuk azaldıkça, o koltuğu "kazanan" tek kişi oluyor; ama o koltuğu "istediklerini" saymak imkansızlaşıyor.

Bu tablo, Yozgat'a has değil; Türkiye'nin neredeyse her ilinde aynı mekaniklerle işliyor. Fark, Yozgat'ta bu azalma hızı ve aday artış hızı arasındaki kavisin biraz daha acımasız olması. Seçmen ise bu gürültünün ortasında, "Kim beni temsil edecek?" sorusunun cevabını, afişlerin ardındaki boşlukta arıyor.

Yazarın notu: Bu yazı, yazarın önceki köşe yazısının devamı niteliğinde yerel siyasetin yapısal sorunları üzerine bir değerlendirmedir; herhangi bir resmi kurum veya kuruluş açıklaması dayanağı yoktur.